Korku dağları bekler. #Atasözü

Coiling Dragon - Cilt 12 Bölüm 01 – Eve Dönüş


Kitap 12 (Tanrıların Gelişi)  Bölüm  01  – Eve Dönüş

Çeviri: Gin   Düzenleme: Dr.Hiluluk

 

 

Denizin derinliklerinde, Beirut en önde olacak şekilde tüm uzmanlar boyutlar arası geçide doğru ilerlediler.

“Tanrıların Mezarlığı…” Linley geriye doğru bir bakış attı.

Yapıdan on kilometre uzaklaşmış olsalar da, yirmi bin metrelik Tanrıların Mezarlığı hala kolaylıkla görülüyordu. Linley’in şu anda gördüğü yüzey, o kıvrılmış, yılanımsı kanatsız ejderha figürünün olduğu yüzeydi. Devasa ejderha heykelini görünce, Linley’in kalbinde bir kez daha o tanıdık duyguyu hissetti.

“Tanrıların Mezarlığında beni çağıran şey her ne olursa olsun, hayatımı riske atamam. Delia, Taylor ve Sasha beni evde bekliyor.” Linley karısı ve çocuklarını düşündüğünde, kalbi birden sıcak bir hisle doldu.

Muazzam Güney Denizinin içinde. Okyanus rüzgarları çok güçlü olmasa da, dalgalar yine de okyanus yüzeyinde sakince kıvrılıyordu. Yakıcı öğle güneşi denizin yüzeyine düşüp, göz alıcı ışıklarla parıldamasına neden oluyordu.

“Şıp, şıp…”

Dalgalar birden garip bir şekilde ayrıldı ve siyah cübbesiyle Beirut denizin yüzeyine ilk çıkan oldu. Arkasından beş ilah; Savaş Tanrısı O’Brien, Yüksek Rahip, Dylin, Cesar ve Tarosse geldi. En arkada ise Tanrıların Mezarlığından sağ çıkacak kadar şanslı otuz civarı Aziz vardı.

“Hüüüp!”  Denizden çıktığında, Linley derin, kocaman bir nefes çekti.

“Bu Yulan havasının tadı.” Ardından kafasını kaldırıp yakıcı güneşe baktı. Yüzünde istemsiz bir gülümseme belirmişti.

“Evde olmak gibisi yok.” Linley kendince mırıldandı.

Yalnızca Linley de değil. Barker, Oliver, Fain, Desri ve diğer uzmanların bile yüzlerinde birer gülümseme vardı. Yulan kıtası onları meydana getirip büyüten boyuttu. Bu boyutta ruhları son derece rahat ve huzurlu hissediyordu.

“Lord Beirut, size bu kadar eşlik etmiş olacağım.” Tarosse saygı dolu bir tavırla konuştu.

Beirut ona bir bakış atıp başıyla onayladı. “Peki. Ancak Tarosse, kurallarımı biliyorsun. Onları bir kez daha çiğnemeyeceğini düşünüyorum.” Beirut, Tarosse’ye soğuk bir bakış attı. Tarosse’nin çaresizce gülümsemekten başka yapabileceği bir şey yoktu.

“Lord Beirut, endişelenmeyin. Şu anki Tarosse on bin yıl önceki aynı Tarosse değil.” Tarosse saygıyla devam etti.

“Hmm. Gidelim.” Beirut sakince komut verdi.

Diğer uzmanlar Beirut’u takip ederek son hız kuzeye doğru uçtu. Geride yalnızca Tarosse ve uçsuz bucaksız deniz kalmıştı. Kendi kendine mırıldandı. “Sonunda döndüm…” Ardından, Tarosse denize daldı.

Linley ve diğer uzmanlar denizin üzerinde kuzeye uçmaya devam ettiler.

“Lord Linley, Tanrıların Mezarlığından Yulan Kıtasına dönerken boyutlar arası geçidi açan Tarosse’ydi. Görünüşe göre birinin geçidi aktive edebilmesi için tam Tanrı seviyesinde olması gerek.” Barker ve Linley sessiz bir sohbete başlamıştı.

Linley başıyla onayladı.

“Aynan öyle olmalı. Ancak şu Tarosse senin canını bağışladı… ona borçlusun.”

“Doğru.” Barker başıyla onayladı. “Ancak hala bunu neden yaptığını anlayamadım.”

Linley güldü, “Yeter, daha fazla bunu düşünme. Bunun yerine yaşıyor oluşunu kutlamalısın. Ancak gerçekten de garip duruyor. İlahi canavar, ‘Ba-Yılanı’nın Güney Denizinden gelmesini ve Yulan Kıtasına ait olmasını beklemezdim.”

“Linley.” Önlerinde uçan Cesar birden uçma hızını azalttı. Linley’in yanında uçarken gülerek fısıldadı. “İkiniz Tarosse’den mi bahsediyorsunuz? Tarosse… on bin yıl önce inanılmaz ünlüydü. O zamanlar, ‘Güney Denizinin Kralı’ olarak anılırdı ve ancak Dylin onunla boy ölçüşebilirdi. Tabi ki Lord Beirut’u saymazsak.”

“Ya?” Linley belli etmese de şaşırmıştı.

Bu Ba-Yılanı gerçekten de sıra dışıydı.

“Linley, sana teşekkür etmeliyim.” Cesar devam etti.

“Lord Cesar, ne demeye çalışıyorsunuz?” Linley irkildi. Cesar sesini daha da azaltıp, “Rosarie’nin hayatını kurtardığın için teşekkür ederim. Ne yazık… Rosarie, o kadın fazla inatçı. Tanrıların Mezarlığına kendi başına girmekte ısrar etti. İyi ki oradaydın, aksi halde bu sefer gerçekten…”

Linley ancak şimdi Cesar’ın neden bahsettiğini anlamıştı.

Cesar kabullenmiş şekilde iç çekti. “Bu talihsizlik. Biz İlahlar, Tanrıların Mezarlığına girecek olursak on ikinci kattan başlamalıyız. Benim Rosarie için bir Yarı Tanrı İlahi Kıvılcımı elde etmem çok zor.”

“On ikinci kattan başlamak mı?” Linley biraz şaşırmıştı.

“Doğru. Ne de olsa o Aziz seviye yaratıklar bizim için bir tehlike oluşturmuyor.” Cesar sakince güldü. “Oh, Yanan Çöle gelmişiz bile. Yulan Kıtasındayız.”

Linley de uçsuz bucaksız Yanan Çölü gördü.

“Yulan Kıtasına döndük. Herkes kendi evlerine dağılabilir.” Beirut konuştu.

“Peki, Lord Beirut.” Tüm uzmanlar saygıyla karşılık verip ardından dağıldılar. Sihirli canavarlar ya Karanlık Orman’a ya da Sihirli Canavarlar Sıra Dağlarına dönerken, insanlar her yöne ayrıldı. Beirut’a gelince orada öylece dururken birden tek bir hareketle herkesin görüş mesafesinden kayboldu.

“Ne inanılmaz bir hız.” Linley’in kalbi sıkıştı.

Gücü ciddi ölçüde artmış da olsa, Beirut’la kıyaslandığında aralarındaki fark yer ve gök yüzü kadardı.

“Vay be, eve dönüyoruz.” Bebe şu an Linley’in omzundaydı ve inanılmaz heyecanlı olduğu belli oluyordu. Linley ve Barker’ın yüzlerinde de birer gülümseme vardı. İkisinin de evlerini düşündüğü belliydi.

Yanan Çöl’ü aşıp, Rhine ve Rhoault İmparatorluklarını geçtiler. Yulan Kıtasının merkezinde yer alan imparatorluklar olarak, Rhine ve Rohault İmparatorluklarının üzerinde hava oldukça ılıktı ve her yeri yeşil yapraklar ve çiçekler kaplamıştı.

Bu iki imparatorluğun topraklarını aştıktan sonra, Linley’in grubu sonunda Baruch İmparatorluğu topraklarına ulaştılar.

Baruch İmparatorluğu kıtanın kuzey kısmında yer alıyordu. On Sekiz Kuzey Dükalığı kadar olmasa da, bölge güneye kıyasla sürekli soğuktu. Şu anda mart ayı olmasına karşın, aşağıdaki çoğu ağaç yapraksızdı ve bazı bölgelerde hala kar vardı.

Desri’nin grubu ayrıldıktan sonra, onlarla birlikte kuzeye uçan az sayıda kişi kalmıştı.

“On yıl. ‘Anarşik Topraklar’ ne kadar değişmiş.” Son hız uçarken geçtikleri şehirlere ve geniş topraklara bakan Linley, içten içe gururluydu.

On yıl önce, Baruch İmparatorluğu kurulalı yalnızca on iki yıl geçmişti ve bölgeye savaşla geçen sayısız yılın ardından bir nefes alma fırsatı doğmuştu. Ancak şimdi, Baruch İmparatorluğunun nüfusu büyük ölçüde artmış, şehirler de daha önceki Kutsal İttifakla kıyaslanacak kadar güzelleşmişti.

Altlarında, el değmemiş ormanlık bir arazide sade, gösterişsiz bir kale gördüler.

Kalenin saçaklarında ince bir kar tabakası vardı ve pek çok muhafız duvarların üzerindeydi. Burası Baruch İmparatorluğu’nun efsanevi ‘Ejderkanı Kalesi’ydi. Sihir cevheri madeni tamamen çıkarıldıktan sonra yapılmıştı ve Linley’in ailesi burada yaşıyordu.

“Linley, burada ayrılalım. Eğer gelecekte beni bulmak istersen, Kuzey Buzulu’na gelebilirsin.” Oliver, konuşurken hürmetkar bir el hareketi yaptı.

“Kesinlikle.” Linley gülüp başıyla onayladı.

Oliver ardından Kuzey Buzulunda yaşayan diğer uzmanlarla birlikte hızla uçarak uzaklaştı. Linley, Barker ve Bebe ise Ejderhanı Kalesine doğru indiler.

Ejderkanı Kalesi, Baruch İmparatorluğunun ruhani desteği Linley’in yaşadığı yerdi. Efsanelere göre, bu Ejderkanı Kalesinin çevresinde dev ejderhalar nöbet beklerdi. Dahası, Ejderkanı Kalesinin muhafızları Baruch İmparatorluğundaki en yetenekli savaşçılardı. Kimse bu yere izinsiz girmeye cesaret edemezdi.

Üç gölge göklerden kaleye doğru fırlarken, muazzam bir aura birden yayılıp tüm kaleyi kapladı.

“Lord Linley?” Bu tanıdık aura… Ejderkanı Kalesindeki pek çok uzmanı anında harekete geçirmişti. Zassler, Gates ve kardeşleri, Linley’in çocukları… hepsi Ejderkanı Kalesinin arka bahçesine doğru koştular.

Çünkü Linley ve diğerleri şu an arka bahçeye doğru iniyorlardı.

Dünden kalan karlar hala tamamen erimemişti, bu yüzden çiçeklerin arasında halen kar öbekleri vardı.

“Linley döndü mü?” Şu anda arka bahçede güneşin tadını çıkaran Kahya Hiri ve Hillman hemen dönüp gelenlere doğru baktılar. Linley gök mavi, Barker ise kahverengi bir cübbe giymişti ve omuz omuza duruyorlardı, Bebe ise her zamanki sevimliliğiyle Linley’in omzundaydı.

“Hillman Amca, Büyükbaba Hiri.” Linley hemen onlarla selamlaşmaya koştu.

“Harika, harika.” Kahya Hiri inanılmaz heyecanlanmıştı.                “On yıl oldu. Tam on yıl. Linley, ben yaşlı bir adamım ve döndüğünü görme şansım olmayabilir diye düşünmüştüm.” Kahya Hiri, Baruch Klanının pek çok jenerasyonuna eşlik etmişti. Şu anda yüz yaşın üzerindeydi.

Ne de olsa, Linley bile elli yaşını geçmişti.

Ancak Azizlerin arasında, binlerce yıldır eğitim yapan uzmanlara kıyasla yalnızca genç bir adamdı.

“Lord Linley. Oh! Abi!” Gates ve Ankh, iki iri yarı adam, yüzlerinde heyecan dolu ifadelerle onlara doğru koştular.

“Baba!” Davudi bir ses yükseldi.

Hala ter içinde ve sırtında basit bir pelerinde, güçlü yapılı bir genç bahçeye doğru koştu. Bu genç adam iki metrenin üzerindeydi ve koşarken bakışlarıyla her yeri arayıp, sonunda Linley’i gördü.

“Baba.” Güçlü yapılı genç hemen Linley’e koştu.

Yüz hatları neredeyse %70 Linley’i andırıyordu. Yalnızca, fiziksel olarak Linley’den daha iriydi. Linley onu hemen tanıdı. Neşeli bir şekilde, “Taylor?”

“Baba, on yıl oldu.” Taylor, hemen Linley’e sıkıca sarıldı.

Linley ayrıldığında, Taylor yalnızca on iki yaşındaydı ve bir çocuktu. Ancak on yıl sonra, çoktan yirmi iki yaşına girmişti. Eğer Linley’le yan yana durup onun kardeşi olduğunu iddia etse, pek çok kişiyi inandırabilirlerdi.

Ne de olsa, Linley’in görünüşü hiç değişmemişti.

“Baba, birebir on yıl önceki gibi görünüyorsun.” Taylor o kadar heyecanlanmıştı ki gözleri kızardı. Ne de olsa yirmi iki yaşındaki biri için on yıl gerçekten de çok uzun bir zamandı.

Linley yüzünde bir gülümsemeyle Taylor’un kafasını okşadı. Her zaman ona karşı biraz suçlu hissetmişti. Birinin çocukluğu… gelişimi açısından en önemli süreçti, ancak o, Linley, oğluyla fazla zaman geçirme fırsatı bulamamıştı.

“Kız kardeşin Sasha nerede?” Linley sordu.

Taylor kafasını salladı. “Kız kardeşim evde değil. Başkente gitti. Büyük ihtimalle dönmesi biraz zaman alır.”

“Ya annen?” Linley, Delia’nın neden hala ortaya çıkmadığını merak etmişti.

Tam o sırada kucağında bir bebek taşıyan genç bir leydi ortaya çıktı. Bu genç kadın Linley’i görür görmez, gözlerinde bir tapınma ifadesi belirdi. Linley genç leydiye şaşkın bir ifadeyle baktı. “Taylor, bu da kim?”

“Jenny, çabuk, buraya gel.” Taylor hemen genç kadını çağırdı.

Genç ve güzel kadın aceleyle oraya gelip biraz endişeli bir şekilde, “Baba!”

“Baba?” Linley şok olmuştu.

Taylor hemen kıkırdadı. “Baba, gel de değerli torununa bir bak. Yalnızca üç ay önce doğdu.” Taylor hemen genç kadının kucağından çocuğu alıp Linley’e doğru uzattı. “Baba, ne kadar sevimli olduğuna bir bak.”

“Torun?” Linley hala şoku atlatamamıştı.

Yalnızca on yıldır ortalıkta yoktu. Oğlu yalnızca büyümekle kalmamıştı, şu anda kendi oğlu vardı.

“Haha… Patron. Yüzündeki ifadeyi görmelisin… amma da komik.” Bebe şu an yüksek sesle gülüyordu ve diğerleri de gülmeye başladılar. Yalnızca, Bebe kadar şamata yapmaya cesaret edememişlerdi.

Linley, Taylor’un kafasına bir tane patlatmadan duramadı. “Taylor, seni küçük hergele. Evlendin ve babanın geri dönmesini bile beklemeden çocuk mu yaptın.” Linley ağlasa mı gülse mi bilemedi. Yalnızca önünde duran torununun yumuşak, narin cildine ve şaşkın bir ifadeyle Linley’e bakan simsiyah gözlerine bakakaldı.

Linley torununu gördüğü anda, bu sevimli ufaklığa aşık olmuştu.

Hemen kollarını uzatıp bebeği kucağına aldı. Linley son derece dikkatli davranıyordu. Tanrıların Mezarlığındaki o üç ilahi kıvılcımı eline alırken bile bu kadar dikkatli ve heyecanlı olmamıştı.

“Oh… Ne kadar güzel bir oğlansın sen…” Linley, torununu kucakladığında, yüzünde güller açmıştı.

Taylor ve karısı, ‘Jenny’ birbirlerine baktılar, onların yüzlerinde de mutlu gülümsemeler vardı. Jenny, Taylor’un kulağına fısıldadı, “Taylor, babanın bir Cehennem Alevi Anka’yı çıplak elleriyle ikiye ayırdığını söylememiş miydin? Ancak Lord Babamız efsanelerin onu anlattığı kadar korkunç gözükmüyor.”

 Taylor, babası Linley’e baktı. Linley şu anda en nadide hazinelerden birini kollarında taşıyormuş gibi görünüyordu.

“Taylor, çocuk için bir isim seçtiniz mi?” Linley başını kaldırıp Taylor’a döndü.

“Evet. Adı Arnold.” Taylor cevap verdi.

“Arnold?” Linley başını eğip Arnold’un kömür karası gözlerine baktı. Yumuşak bir sesle, “Arnold, Ardnold…” Bu onun ilk torunuydu ve onu kollarında tutmak Linley’i tatmin ve bütünlük hissiyle doldurmuştu.

 

 

# # # # # #

DN: Linley Dede :D

 




Yorumlar


Giriş Yap

Duyurular

Popüler Seriler

Against The God
Against The God
Beğeni Sayısı: 1010

King of Gods
King of Gods
Beğeni Sayısı: 934

Tales of Demons & Gods
Tales of Demons & Gods
Beğeni Sayısı: 772

True Martial World
True Martial World
Beğeni Sayısı: 742

Emperor’s Domination
Emperor’s Domination
Beğeni Sayısı: 624

Coiling Dragon
Coiling Dragon
Beğeni Sayısı: 544

I Shall Seal The Heavens
I Shall Seal The Heavens
Beğeni Sayısı: 535

Swallowed Star
Swallowed Star
Beğeni Sayısı: 500

Heavenly Jewel Change
Heavenly Jewel Change
Beğeni Sayısı: 464

Sovereign of the Three Realms
Sovereign of the Three Realms
Beğeni Sayısı: 430

Popüler Orjinal Seriler

Kara Büyücü
Kara Büyücü
Beğeni Sayısı: 232

KAREN
KAREN
Beğeni Sayısı: 198

Altı Medeniyetin Dünyası
Altı Medeniyetin Dünyası
Beğeni Sayısı: 160

GÖKYÜZÜ İMPARATORU
GÖKYÜZÜ İMPARATORU
Beğeni Sayısı: 160

Yıldızlar Kralı
Yıldızlar Kralı
Beğeni Sayısı: 142

DİPTEN EN TEPEYE
DİPTEN EN TEPEYE
Beğeni Sayısı: 134

Lord Of The Demons
Lord Of The Demons
Beğeni Sayısı: 115

Acemi Ölümsüz
Acemi Ölümsüz
Beğeni Sayısı: 99

SAHİPKIRAN
SAHİPKIRAN
Beğeni Sayısı: 72

Mavi Elma
Mavi Elma
Beğeni Sayısı: 70

Site İstatistikleri

  • 9578 Üye Sayısı
  • 250 Seri Sayısı
  • 14499 Bölüm Sayısı


creator
manga tr