Üç kuruşluk eşeğin beş paralık sıpası olur. #Atasözü

Coiling Dragon - Cilt 11 Bölüm 27 – Konuksever Ev Sahibi


Kitap 11 (Tanrıların Mezarlığı)  Bölüm  27  – Konuksever Ev Sahibi

Çeviri: Gin   Düzenleme: Dr.Hiluluk

 

Kara Kabuklu Akrep’in kuyruğuyla gerçekleştirdi bu saldırı fazla sinsiydi. Tepegöz Kral kadar dayanıklı biri bile ruhunun titrediğini hissetti ve acıyla haykırdı. “Aaaaaahhh!” Çevresine hedef gözetmeksizin saldırırken yakınındaki buz dağlarını parçaladı, buz parçaları her yöne fırlıyordu.

Aynı zamanda tek altın gözünden kan sızıyordu.

“İşte şansımız.” Kara Kabuklu Akrep durumdan hoşnuttu.

“Çabuk, gidelim.” Bir Tepegöz Kralın gerçek gücünü bilen Altı Gözlü Altın Ni Aslanları öfkeyle kükredi.

“Hepinizi geberteceğim!” Tepegöz Kral öfkeyle uludu, ve kanlı altın gözü birden ondan fazla kırmızı ışık gönderdi.

Geçide doğru kaçarlarken, üç Ni-Aslanı Kara Kabuklu Akrep’i tutup peşlerinden geçide doğru sürüklediler. Dört sihirli canavar geçide son ulaşanlardı. Dokuzuncu kata kaçtıktan sonra, sekizinci kattan gelen, gök gürültüsünü andıran bir bağırış duydular.

“Sonunda dokuzuncu kata ulaşmayı başardık.”

Linley, Desri, Fain ve diğerleri dokuzuncu kata onlardan önce varmış, üç Ni Aslanı ve Kara Kabuklu Akrep’in onlara yetişmesini beklemişlerdi. On bir uzman tekrar toplandığında, her biri yüzlerinde gülümsemelerle birbirine baktı.

“Herhangi bir kutsal hazine elde edemesek de, hepimiz sağ salim dokuzuncu kata ulaştık. Bu bile başlı başına büyük şans.” Fain kıkırdadı.

“Pff. Bu gerçekten de korkunçtu” Rosarie bile ilk kez gerçek düşüncelerini dile getirmişti. “Şansımıza, Tepegöz Kralın dikkati Oliver’ın üzerindeydi de geçide dalma fırsatı bulduk.”

“Doğru. Tepegöz Kral gerçek gücünü kullanmaya başlamamıştı bile. ‘Ruh Dondurucu’ onun en temel saldırılarından biriydi. Tepegözler arasında ‘Kral’ unvanı almayı başaran biri ölçülemez bir güce sahip olmalı. Hepimiz son derece şanslıydık.” Altı Gözlü Altın Ni-Aslanları da iç çektiler.

Kara Kabuklu Akrep’in son saldırısı güçlü olsa da, Tepegöz Kralı en fazla yaralardı.

“Şanslıydık. Şanslıydık ki Oliver bizimleydi.” Desri sırıtarak Oliver’a döndü.

Diğerleri de ona doğru dönmeden edemediler.

Oliver sessizliğini korudu. Bu uzmanların içinde, Oliver çok sık konuşmazdı.

“Oliver, ‘Ruh Dondurucu’ saldırısına maruz kalıp nasıl hala hareket edebildin?” Altı Gözlü Altın Ni Aslanlarından biri merakla sordu.

Oliver bir an tereddüt etti, ardından birkaç kelime mırıldandı. “Ben de bilmiyorum.”

Ona daha fazlasını sormadılar. Gerçeği söylemiyor olsa bile, onu daha fazla sıkıştırmak kibar bir davranış olmazdı.

“Herkes dikkatli olsun. Dokuzuncu kattaki tehlike seviyesi sekizinci kattakinden daha az olmayacaktır.” Desri konuştu. “Her zaman az önceki kadar şanslı olmayı umamayız.”

Gruptakiler başlarıyla onayladılar.

Hiçbiri sekizinci katta kutsal hazine elde edememiş olmalarını umursamıyordu.

Aslında kutsal hazinelerdense, buradaki insanların asıl hedefi ilahi kıvılcımlardı. Ancak ilahi kıvılcımlar ancak on birinci katta ortaya çıkıyordu. On ikinci kata gelince, Linley orayı düşünmeye bile cesaret edemiyordu. Beirut’un söylediğine göre, yalnızca İlah seviyeye ulaşan biri on ikinci katta kendini koruyabilirdi.

Herkesin asıl hedefi bir an önce on birinci kata ulaşabilmek ve bu sırada daha fazla kayıp vermemekti.

“Bu dokuzuncu kat son derece gizemli görünüyor.” Linley, Tanrıların Mezarlığının dokuzuncu katına şöyle bir göz gezdirdi.

Linley ve diğerleri altlarında dalgaları ufka kadar devam eden çalkantılı mavi okyanusu görebiliyordu. Burada, Tanrıların Mezarlığının dokuzuncu katında, sonsuz deniz haricinde yalnızca uzakta küçük yeşil bir ada görülüyordu.

“Dikkati elden bırakmayın. Bu katı geçtikten sonra on birinci kata girmeden önce dinlenip hazırlanma fırsatı bulacağız. Burası on birinci kata ulaşmadan önceki en zor yer.” Tulily ciddi bir ifadeyle konuştu.

Herkes dikkatle çevresini inceledi.

Burası yalnızca dokuzuncu kat olsa ve daha onuncu kata girecek olsalar bile, Linley’in grubu her beş katın belli bir zorluk seviyesine sahip bir ‘katman’ oluşturduğunu ve onuncu katın altıdan dokuza kadar olan katlara kıyasla çok daha güvenli olacağını biliyorlardı.

Hiçbiri onuncu katı geçmenin zor olacağını düşünmüyordu. Orayı dinlenip hazırlanmak için bir durak olarak görüyorlardı.

Aynı beşinci kat gibi orayı da kolayca geçebileceklerdi.

“Burada uçsuz bucaksız okyanustan başka bir şey yok.” Rosarie kaşlarını çattı. “Büyük yapılar yok. Onuncu katın girişinin ancak tek bir yerde olabileceğini düşünüyorum. Tam orası.” Rosarie uzaktaki adayı işaret etti.

“Onuncu kata açılan tünel o adada olmalı.” Linley de başıyla onayladı.

Ne de olsa, adayı saymazlarsa, çevrelerinde denizden başka hiçbir şey yoktu. Eğer geçit okyanusun sonsuz sularına saklansaydı, onu aramak ne kadar zaman alırdı? Linley, Tanrıların Mezarlığını tasarlayan yüce Hükümranın böyle bir şey yapacağına inanmıyordu.

“Gidip bir bakalım.” Desri konuştu.

On bir uzman aynı anda uzaktaki adaya doğru uçtular, hepsi son derece dikkatliydi. Eğer bu katı geçebilirlerse, o zaman… on birinci kata girip bir ilahi kıvılcım elde etme şansı yalnızca bir adım mesafede olacaktı. Hiçbiri bu katta başarısız olmak istemiyordu.

Ada son derece sessizdi. Linley ve diğerleri kumsala indi.”

“Cupss, cupss.”

Okyanus dalgaları kumsalı dövmeye devam etti. Dalgalar kumsalı bir kaplıyor, bir denize geri çekiliyordu. Deniz meltemi sakince esip uzun ağaçları, çiçekleri ve adadaki otları sallıyordu.

“Ne kadar huzurlu bir yer.” Rosarie’nin yüzünde bir gülümseme belirdi.

“Oldukça güzel.” Linley’in grubu burada, dokuzuncu katta hiç tehlike hissetmiyordu.

“Gidip geçidi bulalım.” Fain güldü.

On bir uzman adanın içlerine doğru ilerleyip dikkatle onuncu kata açılan geçidi aradı. Ada oldukça güzeldi ve adanın merkezinde küçük bir dağ bile vardı. Uzun bir süre sonra, on bir uzman sonunda dağa tırmandı.

“Adadaki diğer her yere baktık. Geçit dağda olmalı.” Linley başını kaldırıp önünde yükselen dağ yoluna baktı.

Dağ yolu oldukça dolambaçlı ilerliyordu, ancak Linley’in grubu hızla ilerleyip engelleri ve ağaçları rüzgar gibi aştılar. Kısa süre sonra dağın zirvesine ulaştılar, ancak on bir uzman zirveye ulaştığı anda hepsi şok olmuştu.

Adanın ortasındaki bu dağın zirvesinde, kısa boylu bir ağacın yanında ahşap bir ev vardı.

Ahşap evin önünde taş bir masa ve sandalye duruyordu.

Yakışıklı, soluk tenli genç bir adam yapraklardan yapılma kıyafetleri ve hasır şapkasıyla, o taş sandalyede oturmuş, keyifle çayını yudumluyordu. Bu sahne son derece huzurlu görünse de, Linley ve diğerleri kalplerinde yükselen tehlike hissini fark ettiler. Dokuzuncu katta birisi ortaya çıkmıştı.

Hiç kuşkusuz!

Bu solgun tenli, hasar şapkalı genç adam dokuzuncu katta yollarını kesen engeldi.

“İnsanlar, sihirli canavarlar… ve bir Ejderhan?” Gencin mavi gözleri on bir uzmanı süzerken, dudakları yukarı doğru kıvrıldı ve nazik bir gülümsemeye dönüştü. “Önce kendimi tanıtmama izin verin. Benim adım Louis. Millet, fazla gerilmenize gerek yok. Size karşı kötü bir niyet beslemiyorum. Hepiniz burada oturup benimle sohbet edebilirsiniz. Şurada taş sıralar var.”

Fazla uzak olamayan bir yerde gerçekten de taş sıralar vardı ancak hepsi bir toz tabakasıyla kaplıydı.

“Bu genç adam da kim?” Linley, son derece meraklanmıştı.

“Sıralar çok mu kirli?” Genç adam elini şöyle bir salladı ve nazik bir rüzgar oluşup o taş sıraları kaldırarak Linley’in grubunun önüne taşıdı. Sıraları kaplayan toz tabakası da uçup gitmişti. Genç adam içten bir şekilde gülümsedi. “İşte şimdi hepiniz oturabilirsiniz.”

“Bu genç ne tür bir oyun oynuyor?” Linley ve diğerleri şaşkındı.

Tanrıların Mezarlığına girdiklerinden beri Linley ve yanındakiler böyle garip bir durumla hiç karşılaşmamışlardı.

Linley’in grubu birbirleriyle bakıştılar.

“Sıralarla ilgili bir sorun olabilir mi?” Linley onları hissetmek için ruhsal enerjisini kullandı ancak taş sıralarda özel bir şey göremedi.

“Oturun.” Altı Gözlü Altın Ni Aslanlarından biri zıplayıp taş sıralardan birine kuruldu.

Linley, Desri ve diğerleri de oturdular.

“Millet, duruma göre davranalım. Eğer bu garip genç adam bize karşı bir numara çeviriyorsa, o zaman kendimizi tutmamıza gerek kalmaz.” Desri, diğerleriyle zihin yoluyla fikrini paylaştı.

On bir uzman da buna göre davranmaya karar verdi.

Hasır şapkalı genç, Louis son derece mutlu gözüküyordu. Louis’in parlak gözleri Linley’in grubunu süzerken, gözlerinden bir buğu geçti. “Yakalanıp buraya, Tanrıların Mezarlığına koyulduğumdan beri herhangi bir canlıyla konuşma fırsatı bulamadan uzun, çok uzun zaman geçti.”

“Bu yer bir mezarlık kadar sessiz!”

Louis’in gözlerinde bir öfke pırıltısı vardı. “Burada başka kimse yok. Konuşacak tek bir kişi bile yok. Okyanusta bile… tek bir balık yok. Ölü bir deniz! Cansız ölü sular! Adada da hiç kuş ve hayvan yok! Sıfır canlı! Aynı bir mezarlık gibi!”

“Şanslıyım ki, sonunda siz geldiniz.” Louis’in yüzünde bir gülümseme belirdi.

On bir uzman daha çok şok olmuştu.

“Bu genç adamın niyeti ne?”

Louis yüksek sesle güldü. “Tanrıların Mezarlığına neden geldiğinizi çok iyi biliyorum. Fazla kafa yormanıza gerek yok. Size şimdi dokuzuncu katta aşmanız gereken engelin ben olduğumu söyleyebilirim. Ancak ben diğer muhafızlardan farklıyım. Sizi öldürmeyeceğim.”

Linley ve diğer on uzmanın kafaları karışmıştı.

Öldürmeyecek miydi?

“Ancak bunun ön koşulu onuncu kata girmeye çalışmamanız.” Louis ekledi.

Louis konuşurken gülümsüyordu. “Umarım hepiniz burada kalıp benimle sohbet edersiniz. Siz onuncu kata girmeye kalkışmayın, ben de size saldırmayım. Bu harika olmaz mı? Zamanı geldiğinde, doğal olarak Tanrıların Mezarlığından ayrılabileceksiniz.”

Kalıp onunla sohbet etmek mi?

Linley ve diğerleri olan biteni anlamaya başlamıştı. Bu genç demek böyle bir şey planlıyordu.

Linley ve diğerleri yine de dokuzuncu katta böyle bir engelle karşılaşmaktan memnun sayılırdı. En azından rakipleri Alev Tiranı gibi onları sürekli kovalayıp öldürmeye çalışmıyordu. Ancak, burada on yıl süresi dolana kadar kalıp bu hasır şapkalı gence eşlik etmek zorunda kalmak…

Bu gerçekten de Linley’in grubunun kabul edemeyeceği bir durumdu.

“Şuna ne dersiniz, ben burada kalıp bu genç adama eşlik ederken, siz diğerleriniz onuncu kata girin. Belki bu genç adam bunu kabul eder.” Desri, birden diğer on uzmana zihinsel olarak seslendi. Desri’nin kendi şansını feda etmeye hazır olduğu açıktı. Ne de olsa bu genç adamın dokuzuncu kata konması gücünün gösterdiği kadar sıradan olmadığı anlamına geliyordu.

Linley, Fain ve diğerleri Desri’ye baktı.

“Louis.” Bunca zamandır sessiz oturan Kara Kabuklu Akrep birden konuştu. “Eğer burada seninle kalıp on yıl süresi dolana kadar sana eşlik etmeyi kabul edersem, on arkadaşımın onuncu kata girmesini kabul eder misin?”

Kara Kabuklu Akrep’in ani sözleri gruptaki herkesi şaşırtmıştı.

“Olmaz.” Genç adam kaşlarını çattı. “Umarım beni karşılık vermeye zorlamazsınız. Onuncu kata girmeyin, ben de sizi öldürmemeyim, ancak girmeye çalışırsanız, hepinizi öldürmek zorunda kalırım.”

“Hmm?” Linley ve diğerleri kaşlarını çattı.

“Geçidin merdivenlerini buldum.” Rosarie’nin heyecanlı sesi Linley, Fain ve diğerlerinin zihninde yankılandı. “Onuncu kata açılan merdivenler ahşap evin arkasındaki ağaçların içinde. Bulunduğum yerden merdivenlerin üç basamağını ve o siyah parıltıyı görebiliyorum.”

“Merdivenler?” Linley ve diğerleri heyecanlanmıştı.

Merdivenlerin yerini keşfettiklerini öğrenince o yöne doğru birkaç bakış atmadan edemediler.

“Oh, demek sonunda geçidi fark ettiniz?” Genç adam gülümsedi. “Kararınız nedir? Benimle dövüşecek misiniz, yoksa burada benimle birlikte huzurlu bir kaç gün mü geçireceksiniz?”

“Vızz.”

Linley, Fain ve diğerleri aynı anda ayağa fırladı.

Desri gülümseyerek, “Louis, seninle dövüşmek istemiyoruz. Umarız geçmemize izin verirsin.”

Hasır şapkalı genç, Louis, gülümsemeye devam etti.

Ancak kalbinde binlerce yıldır gömülü olan öfke çoktan açığa çıkmaya başlamıştı. İçten içe gizlice sövüyordu. “Bu aşağılık insanlar kendileri için neyin iyi olduğunu bilmiyorlar. Onları burada kalmaları için kandırıp, ruhlarını gizlice çalmak istiyordum. Ancak şimdi, görünüşe göre…”

Linley ve diğer on bir uzmanın geri kalanı her an harekete geçmeye hazır halde tetikteydi.

“Bam!” Louis’in vücudu birden patladı, her yer ot ve hasır parçaları yağıyordu.

Louis’in patlayan vücudundan gümüş rengi bir ışık fırladı ve en yakınındaki adama, Tulily’e doğru saldırdı.

 

 

 




Yorumlar


Giriş Yap

Duyurular

Popüler Seriler

Against The God
Against The God
Beğeni Sayısı: 1039

King of Gods
King of Gods
Beğeni Sayısı: 950

Tales of Demons & Gods
Tales of Demons & Gods
Beğeni Sayısı: 789

True Martial World
True Martial World
Beğeni Sayısı: 752

Emperor’s Domination
Emperor’s Domination
Beğeni Sayısı: 628

I Shall Seal The Heavens
I Shall Seal The Heavens
Beğeni Sayısı: 555

Coiling Dragon
Coiling Dragon
Beğeni Sayısı: 553

Martial God Asura
Martial God Asura
Beğeni Sayısı: 552

Swallowed Star
Swallowed Star
Beğeni Sayısı: 505

Heavenly Jewel Change
Heavenly Jewel Change
Beğeni Sayısı: 469

Popüler Orjinal Seriler

Kara Büyücü
Kara Büyücü
Beğeni Sayısı: 244

KAREN
KAREN
Beğeni Sayısı: 198

Altı Medeniyetin Dünyası
Altı Medeniyetin Dünyası
Beğeni Sayısı: 163

GÖKYÜZÜ İMPARATORU
GÖKYÜZÜ İMPARATORU
Beğeni Sayısı: 163

Yıldızlar Kralı
Yıldızlar Kralı
Beğeni Sayısı: 142

DİPTEN EN TEPEYE
DİPTEN EN TEPEYE
Beğeni Sayısı: 133

Lord Of The Demons
Lord Of The Demons
Beğeni Sayısı: 113

Acemi Ölümsüz
Acemi Ölümsüz
Beğeni Sayısı: 106

SAHİPKIRAN
SAHİPKIRAN
Beğeni Sayısı: 73

Mavi Elma
Mavi Elma
Beğeni Sayısı: 70

Site İstatistikleri

  • 10746 Üye Sayısı
  • 268 Seri Sayısı
  • 14935 Bölüm Sayısı


creator
manga tr