Artık Gitmeyelim

Yang Chen, Lin Ruoxi’yi ikinci kez yabancı bir adamla görüyordu. İlki yenilip Pekin’e sığınan Zeng Xinlin’di. Tıpkı o zaman olduğu gibi, Yang Chen bu sefer de durumdan hiç memnun değildi.

Gördüklerinden sonra Yang Chen’in neşesi kaçtı, yüz ifadesi aniden ciddileşti.

Ancak yanlarına yaklaştığında, uzun boylu adam alçakgönüllülükle eğilerek, "Müdür Yang, iyi öğleden sonralar," dedi.

Şaşıran Yang Chen, "Sen de kimsin?.." dedi.

"Ben Yu Lei International’ın güvenlik departmanından Li Ming. Patron bugün şoförlük yapmamı istedi," dedi Li Ming nazikçe.

Yu Lei International bu kadar büyük bir şirket olduğu için, Lin Ruoxi ona özel bir güvenlik şirketine sahip olduğunu söylese bile Yang Chen şaşırmazdı. Bu yüzden Li Ming geçici şoför olduğunu söyleyince, Yang Chen durumu anında kavradı.

Calosa not: Yanlış alarm :D

Bu geceki yardım etkinliği çok büyük ölçekliydi. Dans partisi ve bağış oturumu dışında, doğal olarak herkesin şarap içip sosyalleşeceği bir zaman dilimi olacaktı. Alkol aldıktan sonra araç kullanırsa polise yakalanmak zahmetli olurdu. Normalde çok büyük bir mesele değildi ama bu kadar çok gözün önünde, kim rezil olursa olsun kendini talihsiz hissederdi.

Yang Chen başını çevirip arabaya kendi binen Lin Ruoxi’ye baktı. Görünüşe göre onu yanlış anlamıştı. Düşününce aslında mantıklıydı; Lin Ruoxi hiç de erkek arkadaşları olan bir kadına benzemiyordu.

Calosa not: O nasıl oluyor ya :D 

Yaranmaya çalışan Li Ming, Yang Chen için Bentley'nin arka kapısını açmak üzere yana koştu; ardından sürücü koltuğuna geçip Yu Lei International’dan dışarı sürdü.

Lin Ruoxi’nin yanına oturan Yang Chen ona baktığında, kadının o buz gibi soğuk tavrının ardındaki bitkinliği hemen fark etti; kusursuz yanakları solmuş, yüzüne bir yorgunluk çökmüştü. Dün geceki mesaisinden sonra bugün de dur durak bilmeden çalışmıştı; aslında şu an uyuyakalmamış olması bile şaşırtıcıydı.

"Çok düşüncelisin. Birinden şoförlük yapmasını istemek aklıma bile gelmemişti," diyerek Yang Chen bir konuşma başlatmaya çalıştı.

Sabah yaşananlar yüzünden Lin Ruoxi hala Yang Chen’e kırgındı. Bu adamın bir kez daha kadınların peşinden gittiğini tahmin edebiliyordu. Sinirlenerek ona ters ters baktı ve "Seninle benzer olduğumu mu sanıyorsun?" dedi.

"Ne benzeri?"

"Ben senin gibi kirli işler yapmam," dedi Lin Ruoxi açıkça.

Nutku tutulan Yang Chen, sürüşe odaklanmış olan Li Ming’e bir göz attıktan sonra Lin Ruoxi’ye döndü. Mahcup bir sesle, "Bunu özelde konuşamaz mıyız? Başkasının önünde neden bana kirli diyorsun?" dedi.

Lin Ruoxi soğuk bir gülümsemeyle sordu: "Bunu yapmaya cesaretin olduğuna göre, başkaları tarafından bilinmesinden mi korkuyorsun yoksa? Merak etme, o şu an sağır."

Yang Chen’in dili bir kez daha tutuldu. Bu kadın sinirlendiğinde gerçekten korkunç olabiliyordu; Yang Chen, önde araç kullanan Li Ming’in alnından soğuk terler boşaldığını net bir şekilde görebiliyordu.

Li Ming o an sessizce acı çekiyordu. Patronunu sadece bir kez bir yere götürürken bu kadar hassas bilgilere kulak misafiri olacağını bilmiyordu. Ancak işini korumak için yapabileceği tek bir şey vardı: Duyduğu her şeyi midesine gömmek!

Bentley doğrudan Ejder Bahçesi’ne yöneldi. Lin Ruoxi hem kıyafetlerini değiştirmek hem de arabayı yenilemek niyetindeydi. Altındaki kırmızı Bentley her ne kadar zarif olsa da onun günlük tercihiydi; böylesine önemli bir gece için çok daha ağırbaşlı bir araca geçmesi gerektiğini düşünüyordu.

Böyle anlar geldiğinde, kadınlar normalde ne kadar hızlı hareket ederlerse etsinler, hazırlanmak için erkeklerden çok daha uzun zaman harcarlar.

Yang Chen odasına gitti ve resmi bir takım elbiseye benzeyen sade, düşük yakalı bir Armani çıkardı. Gömleğinin düğmelerini iliklemeden bir papyon taktı ve saçlarını şöyle bir taradı. Çok etkileyici görünmese de bu tür bir etkinliğe katılmak için kesinlikle yeterliydi. En azından aurası herhangi bir zengin züppeden aşağı kalmıyordu.

Lin Ruoxi’yi beklemek için aşağı indi. Yaklaşık kırk dakika sonra kadın yavaşça merdivenlerden aşağı indi.

Yang Chen uzun bekleme süresi için şikayet etmek üzereydi ki, arkasını döndüğü an gördüğü kişi nefesini kesti ve tek bir kelime bile edememesine neden oldu.

Saçları topuz yapılmış Lin Ruoxi, tamamen siyah, ipek resmi elbisesiyle bambaşka bir insan gibi görünüyordu.

Üzerindeki siyah gece elbisesi, sanki üzerine mürekkep sıçratılmış gibi canlı ve derin duruyordu. Kalçalarının her salınımında; açıkta kalan kolları, zarif köprücük kemiği ve kar gibi beyaz teniyle birleşince nefes kesici bir hal alıyordu.

Calosa not: Betimleme beynimde anlandı

Normalde de Lin Ruoxi’nin düzgün bir fiziği olduğu görülebiliyordu. Ancak çoğu zaman bol pijamalar ve iş kıyafetleri giydiği için pek dikkat çekmiyordu. Şu anda ise 1.70 boyuna yakın zarif vücudunu saran dar elbisesi ve Güney Afrika elmaslarıyla işlenmiş siyah kristal topuklu ayakkabılarıyla, o mükemmel kıvrımları en seçkin sanatçının elinden çıkmış bir sanat eseri gibi duruyordu.

Daha da inanılmaz olanı, bu kadının finansal gücüydü. Kökeni bilinmeyen saf, açık mavi mücevherleri yüksek derecede parlıyor ve büyüleyici görünüyordu. Platin bir çerçeveye oturtulmuş bu takılar, belli ki dünyaca ünlü bir mücevherci tarafından yapılmıştı.

Pek çok takı görmüş olan Yang Chen, parçayı hemen tanıdı. Keşmir’de üretilen o en nadide peygamber çiçeği mavisiydi!

Birkaç parça mavi mücevher ve sayısız masmavi elmas parçası; Lin Ruoxi’nin kolyesini, küpelerini ve bileziklerini oluşturuyordu. Özellikle göğsündeki devasa mavi mücevher, dipsiz bir okyanus gibi görünüyordu. Bu takı seti, zaten güzel olan kadını olağanüstü zarif ve asil göstermişti.

Lin Ruoxi dışarı çıkarken genellikle hafif bir makyaj yapardı. Bu geceki etkinlik için özel olarak dudak parlatıcısı sürmüş ve kaşlarını belirginleştirmişti; bu da keskin yüz hatlarının son derece çekici görünmesini sağlıyordu.

Hiçbir ifade belirtmeksizin Yang Chen’e yaklaşan Lin Ruoxi, "Gidelim," dedi.

Yang Chen sonunda kendine gelebildi. İç geçirerek, "Karıcığım, artık gitmeyelim," dedi.

Lin Ruoxi kaşlarını çatarak sordu: "Neden? Savaştan hemen önce pes mi ediyorsun?!"

"Hayır, mesele o değil." Yang Chen, aç bir kurt gibi üzerine atılma arzusuna engel olmaya çalıştı. Yasemin kokusu yayan kadına bakarken, içten içe bir gurur hissetti. "Eğer etkinliğe böyle giyinmiş bir şekilde katılırsan, her erkek sana bakacak. Bu canımı yakar. Biliyorsun, ben kuzu şiş satarak büyüdüm; benim gibi küçük adamlar çok kıskanç olur."

Lin Ruoxi, bu utanmaz ama komik adama karşı ne yapması gerektiğini bilemiyordu. Dudağını ısırarak, "Şaka yapmayı kes, sadece biraz farklı bir kıyafet giydim. Normal giyinip sokakta yürürken de bana bakmıyorlar mıydı zaten?" dedi.

Yang Chen düşündü. Söyledikleri mantıklıydı. Lin Ruoxi ile sokakta yürüdüğü o iki seferde de yoldan geçenler ona dik dik bakmıştı.

Sanırım onu ıssız küçük bir adaya kaçırmam gerekecek. Hayır, hayatımdaki her kadını o adaya götürmeliyim ki onlara sadece ben bakabileyim…

Gelecek planlarını yaparken Yang Chen ayağa kalktı ve Wang Ma’ya veda ettikten sonra kapıdan dışarı çıktı.

Evin önünde, gıcır gıcır siyah bir Rolls-Royce’un yanında duran Li Ming bekliyordu. İkisinin evden çıktığını görünce arka kapıyı açtı.

Yang Chen bu arabayı daha önce Lin Ruoxi’nin devasa garajında görmüştü. Bir gün gerçekten sürüleceğini tahmin etmemişti.

İnsanlar Rolls-Royce’u genellikle teknik özellikleri için değil, sadece bir statü simgesi olarak alırlardı. Elbette böyle bir arabada oturmak tartışmasız çok konforluydu.

Li Ming, Lin Ruoxi’yi o haliyle görünce bir an ne yapacağını şaşırıp dona kaldı. Ancak Yang Chen’in yüzündeki hoşnutsuzluğu fark edince, sanki arkasından biri kovalıyormuş gibi kendini hemen arabaya attı. O saniyeden sonra Lin Ruoxi’ye dönüp bir kez daha bakmaya cesareti kalmamıştı.

O sadece patronu değildi; böyle bir kadınla evlenebilen bir adamın kesinlikle sıradan bir geçmişi olamazdı. Li Ming akıllıca davranarak dilsiz taklidi yapmayı seçti ve içten içe Yang Chen’in ne kadar şanslı olduğunu düşünüyordu.

Liu ailesi tarafından düzenlenen davet, Liu ailesine ait olan Yeşim Bulutları Şirketi’nin yan kuruluşlarından biri olan beş yıldızlı, tatil köyü tarzı bir otelde yapılıyordu. Sadece Yuan klanından sonra gelen, Zhonghai’nin ikinci büyük ailesi olan Liu ailesi, doğal olarak yardım etkinliklerine yüksek mevkiden pek çok kişiyi davet etmişti. Bu yüzden etkinliği rastgele ve gürültülü bir otelde yapamazlardı; Zhonghai’nin güney dağlık bölgesine yakın bu tatil köyünü seçmişlerdi.

Yolculuk tam bir saat sürdü. Rolls-Royce’un arka koltuğunda Yang Chen, Lin Ruoxi’nin vücudundan sürekli yayılan o büyüleyici kokuyu alabiliyordu. Keyfi daha önce hiç olmadığı kadar yerine gelmişti. Böyle bir kadını bir akşam yemeğine götürmek ona sadece gurur vermekle kalmayacak, aynı zamanda bir meydan okuma da olacaktı.

Yol boyunca hiç konuşmamışlardı. Yang Chen’in aklında sürekli bir şeyler vardı. Yaklaşık on dakika sonra, Yang Chen aniden sol omzunda hafif bir baskı hissetti.

Arabanın sallanmasıyla birlikte Lin Ruoxi, aşırı yorgunluktan uyuyakalmış bir halde başını bulanık bir şekilde Yang Chen’e yaslamıştı.

Bütün gün uyanık kalıp çalıştığı düşünülürse, bu kadının şu ana kadar dayanmış olması bile etkileyiciydi. Üstelik Lin Ruoxi bu görkemli yemek için fazladan hazırlık yapmıştı, bu da Yang Chen’in aniden kendini kötü hissetmesine neden oldu.

Kendi zorlukları olsa da, Lin Ruoxi’nin onun için bu kadar sıkı çalışmasına gerçekten sebep olmuş olabilirdi. Elinde olmadan bir pişmanlık duydu.

O anda Lin Ruoxi, yanındaki adamın Yang Chen olduğunu unutmuş gibiydi. Bilinçaltında, dinlenebilmek için yaslanabileceği güvenilir bir omuz bulmayı umuyordu.

Yang Chen sessiz kaldı. Lin Ruoxi’nin daha rahat uyuyabilmesi için omzunu sessizce ayarladı.

Rolls-Royce gerçekten çok sarsıntısızdı ve içerisi çok sessizdi. Aracı süren Li Ming, arkadaki durumu kontrol etmek için dikiz aynasına bakmaya cesaret edemiyordu.

Lin Ruoxi uyuyakalmış bir çocuk gibi görünüyordu. Yang Chen’in omzuna yaslanmışken, ince ve pembe dudakları hafifçe aralanmıştı; bu da onun orkide benzeri bir koku yaymasına, inanılmaz derecede masum ve tatlı görünmesine neden oluyordu.

Yang Chen başını eğip ona baktığında gözlerinde derin bir şefkat belirdi. Bu yorgun kadının biraz daha dinlenebilmesi için şoförden arabayı mümkün olduğunca yavaş sürmesini istememek için kendini zor tuttu.