Otto Von Bismark Günceli

Lms 5.2 Piramitler ve Kral'ın Onuru

Ekim 30, 2016


Çeviri: Şamil Çevik Düzenleme: Kharsmi

Piramitler ve Kral'ın Onuru

İnşaat alanında, Weed çimenli lapa pişirip bunu işçilere ücretsiz olarak dağıtıyordu.

"İyi iş, biraz dinlen ve şunu yavaşça iç."

"Teşekkürler."
Taş taşımaktan yorgun düşen oyuncular, lapayı minnetle aldılar.

Dayanıklılık 15 arttı
Açlık kayboldu.
Susuzluğun dindi.

Orta düzey 4. seviye Aşçılık ve orta düzey 9. seviye el becerisi!

Lapanın Weed tarafından yapıldığına şüphe yoktu. Son zamanlarda aşçılığı biraz ihmal etmiş olsa da, yiyeceğin yan etkileri oldukça iyiydi.

İnsanlar Weed'i sevip saygı duydular.

Görevi onlarla paylaşmakla kalmayıp, onlar için yemek bile pişiren Weed'e şükran duyuyorlardı.

Teknik olarak içindekiler lapa haline gelene kadar kaynatılmış çimenden ibaretti. Ama insanlar bir kase kaynatılmış çimeni yedikten sonra Weed'e kalplerinden teşekkür ediyorlardı.

//Burada lapa diye çevirdiğim kelime aslında yulaf lapası için kullanılıyor. Çimeni yulafla karıştırılacak hale nasıl getirdiğine aklım ermedi...

Göreve katılanların arasında seviyesi çok düşük ve beş parasız oyuncular da vardı. Bu oyunculara karşılıksız çimen lapası vermek zorundaydı, oyuncular ise ağır kayaların altında açlıktan ölmek zorunda kalmadıklarından hallerinden memnunlardı.

İşçilerini doyururken, Weed'in bir gözü de inşaat alanındaki atmosferdeydi. İnsanlar ne kadar iyi huylu olursa olsun, en ufak bir şikayet her an greve dönüşebilir, ve inşaatı aksatabilirdi. Örneğin karnı tamamen doymuş biri dinlenerek diğerlerini yoldan çıkarabilirdi.
(DN: Lan Weed yatacak yerin yok valla :D)

İnşaattaki temel gücü düşük seviyeli oyuncular oluşturuyordu. Ödüller onlar için daha ilgi çekici olduğundan daha sıkı çalışıyorlardı. Onları gören diğer oyuncular da ister istemez hızlarına ayak uyduruyordu.

"Çok teşekkür ederim, Weed."

Kasesindeki lapayı bitiren kız Weed'e içten bir teşekkür sundu. Sevimli küçük kız lise 2 veya 3. sınıf öğrencisi gibi gözüküyordu.

"Afiyet olsun, beğenmene sevindim." Weed gülümseyerek yanıtladı.

Bugün, çoktan bunun gibi on binlerce kez gülümsemişti. Ne kadar arkadaş canlısı olursan ol bu kadar çok gülümsemek kolay değildi. Weed'in gülümsemesinin biraz düz olduğuna şüphe yoktu! Gözleri gülümsese de dudakları sadece hafifce kıvrıldığından, alaycı bir gülümseme ortaya çıkıyordu. Yinede sesi hala arkadaşçaydı.

"Lemon, şimdiden 8 taş taşıdın!"

"Oh adımı hatırlıyor musun?"

"Tabii ki. Sen lapama bu kadar iltifat eden harika insanlardan birisin... Güneş hala batmadı, 1 veya 2 tane daha getirmeyi başarırsan, bugünün en çok çalışanlarından biri olacaksın."

"Oh? Anlıyorum. Tam da bitirmek üzereydim... Hemen dönerim!" Lemon isimli genç kız, gayretle taş ocağına geri koştu.

Weed'in çimen lapasını yiyen herkes enerjik hissediyor, Ve taş taşıma konusunda öncekinden daha kararlı hale geliyorlardı. İsmi çimen lapası olsa da içindekiler çimenden ibaret değildi!

Yemeği yapan Weed gibi harika bir aşçı olsa bile, aynı yemeği sürekli yemek çok çabuk bıktırırdı. Bu yüzden günde 100 altın kadar harcayarak içerisine biraz et ve diğer malzemelerden ekliyordu. Weed bu masrafları aşçılık becerisini yüksetmesi için olan yatırımlar olarak görüyordu!

Yaptığı yemekler özgünlükten uzak olsa da çok büyük miktarlarda yapması, aşçılık becerisinin sürekli artmasını sağlıyordu.

Günde 100 altın harcamak Weed'in uzun zaman uykusunu kaçırırdı. Oyuna başladığı günden beri her anını, tek bir bakır da olsa tasarruf ederek, amacına en kısa zamanda ulaşmaya çalışarak geçirmişti.

Ama şimdi durum farklıydı. Türbenin inşaatı için çok sayıda kişiyi işe aldığından, masraflarına katlanmak zorundaydı!

'Yapacak bir şey yok. Yardım almadan türbeyi tamamlamam mümkün değildi, onları doyurup bakmak zorundayım.' Kendini adamış hayırsever bir iş adamının düşünceleri!!!
(DN: Weed için denebilecek en doğru tanımlama bu zaten)

Yüz ifadesi, kendinden emin sesi ve diğer insanlar için endişelenmesi; tüm bunlar bir yetişkin imajı oluşturuyordu.

Ama, Weed'in gerçek duyguları, kurbanını bekleyen zehirli bir pitonun duygularına benzerliğiyle ifade edilebilirdi. 

'Çabuk yiyin ki sizi en kısa zamanda tekrar çalışmaya göndereyim. görev masrafları için 100,000 altın aldım, 700 harcadım. Yani 99,300 altın kaldı. katılımcılardan alınan 10,000 küsür diğerlerinden aldığım altını da katarsak. Şu an fazlasıyla kardayım.'

Aşırı çalışma! İstismar! Ölesiye çalıştırdığı işçilere çimen lapası yedirmek, Weed görüp görebileceğiniz en berbat patrondu.

***


Royal Road sitesindeki tartışma bölümünde türbe inşaatı en üst sırayı işgal eden konu haline gelmişti. Başka bir makale tartışmanın alevini daha da körüklemişti.

--------------------------

Başlık: İnsanlar türbe inşaatıyla meşguller.

İyi oyunlar;

En son B seviye görevle ilgili bir makale paylaşmıştım. Şimdi sizlerle inşaat alanında kısa bir video paylaşmak istiyorum.
Lütfen izleyin.
------------------

Kendi oyuncu perspektifinden gördüklerini kaydedip internete yüklemişti.

Kraliyet Türbesi hakkında yeni haberler!

Olayla ilgilenmeyen oyuncular bile izleme zahmetine girmişti. Oynat butonuna bastıklarında, hayallerinin ötesinde kalan çarpıcı bir sahneyle karşılaştılar.

Genç oğlan ve kızlar omuzlarında ağır taş blokları taşıyorlardı.

"Abla, bu çok ağır."
"Sabret, görevi tamamlamak için bunları taşımak zorundayız."
İki kız kardeş arasında geçen duygusal konuşmalar!

Yaşlılar bile taşıyordu. Yaş ve cinsiyete bakılmaksızın, binlerce insan taşları taşımakla meşguldu. Bazen oyuncular düşüp taşıdıkları taşların altında eziliyorlardı. Acıları bir yana, yere düşüp parçalanan taşlar emeklerinin boşa gitmesine neden oluyordu.

Videoyu izleyen insanların ağızları şaşkınlıktan açık kalmışlardı.

'Ne lan bu?'

'Yahudi kampı veya infaz yeri felan mı burası?'

Uzakta, işçilerin berisinde Serabourg kalesi görülebiliyordu.

-Bu oymacılığın gerçek yüzü.
-İyi ki oymacı felan olmamışım.
-Uç krallıklarda doğan şanssız dostlarımıza sadaka verebilmek için biraz para ayırmalıyız.

Sadece bir altın karşılığında bu göreve katılabilen insanlara duyulan kıskançlık ve haset...

***

Zamanla inşaat alanı devasa taş bloklarıyla dolmuştu. Taşları ocaktan çıkarıp şekillendirmek ve taşımak, bu süreç inanılmaz miktarda insan gücüne ihtiyaç duymuştu. Alanda türbeyi yapmaya yetecek kadar çok ve çeşitli taşlar vardı!

Kral'ın mezarını yapmak için çeşitli taşlara ihtiyaç vardı. Mezarın iç ve dış kısmı değişik renk ve şekildeki taşlardan yapılacaktı. Yardımcı olan binlerce oyuncu olmasaydı bu mezarı bitirmek imkansız olabilirdi.

"Gerçekten başardık."

"Höu-heuk Açıkçası etkilendim."

Çok sayıda insan heyecandan çığlıklar atmaya başladı. Hayatları boyunca yaptıkları en ağır iş son bulmuştu. Ancak inşaat daha yeni başlıyodu, devasa boyutta bir inşaat...

Klang! Klang! Klang!

Yeterince taş biriktiğinde Weed çalışmaya başladı.

Çekiç ve keski kullanarak, taşların yüzeylerini pürüzsüzleştiriyor ve son şeklini vererek daimi yerlerine yerleştiriyordu.

Basit bir tasarım seçtiği için şanslıydı. Daha karmaşık bir yapı seçseydi işin içinden çıkması zor olabilirdi.

"Nasıl bir mezar inşa ediyor?"

Kazı ve taşıma işine dahil olan herkes merakla izliyordu. Weed taşları oyarken diğer oyuncular işi biten taşları emredilen yere götürüp yerleştiriyorlardı. Beklenmedik şekilde, Rosenheim Krallığı'nın loncaları sayesinde bu süreç oldukça kolay geçti.

Loncalar, özellikle orta kıtadan olan bir tanesi oldukça fazla insan gücüne sahipti. Resmi loncalar kalabalıklaştıklarında büyük karlar elde edebiliyorlardı. Loncalar para biriktirip mülkler, market ve pazarları satın alıp paralarını katlayabilirlerdi.

Kalelerin mülkiyetini alan loncalar ise astronomik rakamlardaki paralarla uğraşabiliyordu. Haftalık vergiler toplayıp, bunu yeni dükkanlar açmak için kullanmak ve daha da önemlisi pazarlıkla çok düşük fiyatlara alış veriş yapabiliyorlardı.

Ek olarak kale geliştikçe, esnafın ürettiği silah ve zırhların kalitesi de artıyordu. Bu yüzden bu tarz loncalar kazandıklarının çoğunu ticarete ve bölge esnafının gelişmesine yatırıyorlardı.

Lonca geliştikçe üye sayısı da aynı oranda artıyor, bu loncanın varlığını daha da artırıyordu.

Bazı loncalar erdemli davranışlarından dolayı saygı görüyorlardı. Sadece kendileri faydalanmıyor, loncadan olmayan kesimin de gelişmesine katkı sağlıyorlardı. Bazen bu loncalar küçük kasabalardan başlayıp kendi kalelerini inşa ediyorlardı.

Diğer bölgelerde çalışmalarını madenciliğe yönlendiren loncalar da vardı. Eğer altın veya daha değerli bir madenin damarını keşfederlerse, bu onları zengin etmekle kalmaz, bölgenin değerini de bir anda artırırdı.

Ama çoğu maden, canavarların işgali altındaydı ve bu maden çıkartma işini çok zorlaştırıyordu. Madenleri canavarlardan temizleme işini sadece loncalar yapmıyor, loncanın iznini alan oyuncular da temizlik işine katılıyorlardı. Bu temizleme işi genellikle görev şeklinde alınıyordu.

Orta kıtadaki loncalar arasında sıkı çekişmeler vardı. Ama Rosenheim Krallığı'ndaki loncalar yakın zamanda kurulmuşlardı. Bu mükemmel bir fırsattı!

Uç bölgelerde nüfusu yeni başlayan oyuncular oluşturuyordu. Loncaları kuran oyuncular da bu yeni başlayanlar olduğundan, bu loncalar yeni bir maden keşfetse bile itibar puanları mülkiyet hakkı almaya yeterli değildi.

Bu loncalar fazla paraya sahip değil, bu yüzden Türbenin inşaatına katılmak gibi beklenmedi bir fırsat çölde vaha bulmak gibiydi.

"Her türlü şartı kabul ediyoruz."

"Bu işi bize bırak."

İşi loncalara dağıtmadan önce, ustayla irtibata geçmişti.

-Şey... Şu an Ika Loncasıyla konuşuyorum, görevi onlarla paylaşmalı mıyım?
-...

Kısa zaman önce Ika Loncası Geomchilere saldırıp hepsini öldürmüştü. Weed bu olayı bildiğinden ustayla konuşmadan karar vermek istememişti. Kısa bir sessizlikten sonra beklenmedik bir yanıt aldı:
(DN: Usta benide al bende Geomchi olmak istiyorum. :D)

-Onlara iş ver.
-Reddetmek daha iyi olmaz mı?
-Gerçek bir erkek dar görüşlü olmamalı. Erkekler büyük bir kalbe ve hoşgörüye sahiptir. Bu daha onurlu bir hareket olmaz mı?
-Öyleyse...
-Eğer senden iş istiyorlarsa, istediklerini onlara ver. Şimdi kusura bakma biraz meşgulüm.

Başka biri Geomchi'nin Ika Loncası'na gösterdiği cömertliği göstermezdi. Onlar birbirini öldüren düşmanlardı. İntikam için bir fırsat doğmuşken böylesi bir cömertlik, zorlu ve onurlu bir hareketti. Weed ustasını anlayabiliyordu.

'Ne kadar ağır saldırıya uğramış olursa olsun... O asla intikam için bir başkasını kullanmaz. İntikamını şahsen alacaktır... Ancak o zaman sakinleşebilir.'

Weed işleri krallıktaki loncalara eşit paylaştırdı. Ardından loncaların büyük yardımıyla inşaatı sürdürdü.

Türbenin tabanında taşlar kare şeklinde sıralanmış ve yukarı doğru yükselirken bir sonraki seviyede hep daha küçük bir kare oluşturulmuştu. Yükseldikçe, kareler daha da küçülüyordu.

"Ah! Bu..."

O sırada taşları çekmekle meşgul olan işçiler, ne tür bir mezar yaptıklarını fark etmeye başladılar.

"Bu bir piramit!"
"Kral için bir piramit yapıyor!"

Eski çağın uzaylılara mal edilen mimarisi, gözlerinin önünde sıfırdan yükseliyordu. Ama bu efssanelere konu olan türde bir piramit değildi. Daha önce böyle bir şeyi inşa etmediğinden basit bir iç yapısı vardı.

Oymacılık mesleği dış görünüşe dayanıyordu. Weed'in piramitin iç yapısı hakkında bir fikri olmadığı aşikardı.

'Nasıl görünmeli?...'

Dış görünüşe karar verdiğinden beri bu konuda düşünmesine rağmen net bir cevap bulamamıştı. Bu yüzden içinde labiretler, gizli geçitler veya gizemler yoktu.

İnternetten piramitin iç yapısı hakkında bir şeyler bulmayı düşünmedi değil, ancak öylesi karmaşık bir tasarım çok fazla zamana mal olurdu. O yüzden hayal gücüyle yetinmeyi seçti.

Anne babası ölmeden önce 30 katlı bir apartmanda yaşadıklarını hatırlıyordu! O apartmanı iç tasarımda referans olarak kullanmıştı.

Dışarıdan piramite benzese de içerisi çift banyolu 3+1 sıradan bir kore dairesini andırıyordu. Teras veya balkon eklemeyi düşünmüştü ama inşaatın iç yapısını değiştirmek için çok geçti.

İç tasarım oldukça basitti. Giriş ve soldaki odada tasarım namına bir şey yoktu. Ama diğer odalar ve banyo sanatsal parçalarla dekore edilmişti.

Çalışırken insanlar sorular sormaya başlamıştı. Pale ve kızlar da bunlara dahildi.

"Piramit'te banyo gerekli mi?"
"..."
"Burada su bile yok..."
"..."
"Ölüler duş alır mı?"

"Ahem! Harika bir sanatçı basit duyguları takip etmez. Sıradan insanlar Da Vinci'nin ne düşündüğünü nasıl anlayabilirdi ki? Bir sanatçının arzularını anlamaya çalışmadan önce, doğanın özüne ve akışına bakmalısınız."

"O zaman küvet de eklemelisin."

"..."

***

Piramitin içinde tabut için bir oda, bir oturma odası, ve sanatsal parçalarla doldurulmuş iki oda daha vardı. Mapan parçaları pazar pazar dolaşıp düşük fiyatlara toplamıştı.

Weed inşaat boyunca yalnızca 1600 altın çimen lapasına koyduğu malzemeler için harcamıştı. Yalnızca Weed böylesi bir inşaatı işçilerine ödeme yapmadan tamamlayabilirdi.

Piramiti dolduran tüm sanat parçaları için toplamda 49,700 altın harcanmıştı. Dekorlardan da tasarruf edebilirdi ama görevin başarıya ulaşması daha önemliydi.

'Yanlış bir şey yaparsam başarısız olabilirim.'

Sıradan bir avlanma görevi için her zaman ikinci bir şans vardı. Ölseydi 24 saat sonra geri dönüp devam edebilirdi. Ama bu sefer başarısızlığın bedeli ödeyebileceğinden daha ağır olabilirdi.

Oturma odası için en iyi ve en pahalı halıyı seçti. Duvarlara çeşitli tablolar asmıştı. İçeri kendi yaptığı birkaç küçük heykelçiği de eklemeyi unutmadı.

Ama, piramit hala beklediği hissi verememişti!

Kullanılmamış blok sayısı piramit yükseldikçe azaldı, ancak Weed hala bir şeylerin eksik olduğunu hissediyordu.

Boyutu devasa olsada hala yetersizdi. Piramite baktığında, Serabourg'a hükmetmiş yüce kralın mezarı izlenimi yoktu.

Yüce Kral'ın mezarı zarif, ve hayattaymışçasına ziyaretçilerine itaat ettirmeliydi. Basit bir mezar bunun için yetersizdi. Kralın mezarı herkesçe bilinen bir simge haline gelmeliydi. Böyle bir ifade oluşturabilmek için bir şeylerden yoksundu.

"Aha! Eksik olan şey bu olmalı."

Weed bulabilecekleri en büyük kayayı getirmelerini emretti. Piramit boyutunda devasa bir kaya parçası piramitin hemen yanında konuşlandı.

//Otu toprağı atıp dağı getirdi herifler. Kim nasıl taşıda lan onu! (DN: :D)

Daha önce iple sarkarak heykel yapma işini deneyimlemişti. Ama bu seferki malzeme farklıydı. Taş buzdan daha sert olduğundan çok daha fazla uğraştıracaktı.

Kayayı kır, parçala ve yont!

Günlerce, dinlenmeksizin elindeki oyma bıçağıyla bir ipte asılı kaldı.

Devasa heykeller yapmak nispeten daha basitti. zarif hatlara veya iyi düşünülmüş detaylara ihtiyaç yoktu! Statülerin boyutları kendi başlarını yeterliydi.

Heykelin yüzü için kral Teodarren'in yüzünü oydu. Vücudu ise aslan formundaydı. Tasarım basitti, ama boyut devasaydı. Ve bu canavarımsı heykel tek bir kayadan yapılmıştı.

***

Rosenheim Krallığı'nı canavar istilalarından temizleyip huzura kavuşturan kişi mevcut kral Teodarren'di. Eski düşmanları Brent Krallığı'na karşı zafer elde etmiş, barışın ve refahın kaynağı olan devasa bir orduyu kurup eğitmişti.

***

Kral hikayeyi kendisi anlatmıştı.

Weed anlatılan her şeyi hatırlıyordu. Görünüş önemliydi ama heykelin ifade ettiği duygular da bir o kadar mühimdi. Çünkü bu duygular sonraki nesillere anlatılacak hikayelerin özünü oluşturacaktı.

Bazen duygular büyük bir güce sahiptir. Öne çıkan besteciler, insanları ağlatacak müzikler yapabilirdi. Kitaplar ve resimler de aynı şekildeydi. Eğer duygusuz bir eserden ibaretlerse kısa zamanda unutulurlardı.

Kral Teodarren hayatı hakkında her şeyi anlatmıştı, ve Weed her şeyi hatırlıyordu. Bu konuşmaların anlamsız görev öncesi diyaloglar olduğu konusunda yanılmıştı. Şimdi heykel üzerinde çalışırken bu konuşmanın önemini kavrayabiliyordu. Kralın anlattığı hikayeler olmasaydı şu an bu heykeli yapamayabilirdi.

'Çevik, çok yönlü ama derin kalp bir aslanın vücudunda.
Tüm ziyaretçileri kuşatacak, kralın yaydığı auranın vücut bulmuş hali.
Hareket ettiğinde, en büyük düşmanı bile titretecek bir heybeti.
Aslan halkın koruyucusu olacak, Rosenheim Krallığı'nda'

Heykelin altında bu şiir de eklenmişti.

//anlam böyle bişeydi Weed'in şiirinden öyle kafiye felan beklemeyin. biraz zorlama a,b,b,a formuna soktum şiire benzesin diye :S

Aslan heykeli kralın son istirahat yeri olan piramiti gözardı ediyordu. Otoriter gözler de oyularak heykel tamamlanmıştı.

--------------------------------------------------
Ttring!

Başyapıt! Devasa Aslan heykelini tamamladın.

Yüksek el becerisine sahip bir oymacı tarafından, büyük efor ve çabayla şekil buldu. Ün ve itibarı tüm kıtada yayılacak.

Aslan Heykeli

Heykel sert granitten yapıldı, güçlü ve cesur bir mizacı var. Kral Teodarren'i simgeleyen bu heykel Rosenheim Krallığı'na refah getirecek.

Sanatsal değer: 4700

Etkileri:

Heykele bakanlar, gün boyu %30 can ve mana yenilenmesi sağlayan 'Aslanın Cesareti' güçlendirmesini kazanır.
Hareket hızı %15 yükseldi.
Büyü direnci %20 yükseldi.
Toplam sağlık %15 yükseldi.
Dayanıklılık %20 yükseldi.
Tüm statlar 16 yükseldi.

Aslanın Kükremesi aktif hale geldi:

Bölgedeki tüm canavarların yetenek ve moralleri azalacak.
Heykelin yakınlarında savaşan oyuncuların dövüş ruhu yükselecek.

Etkileri diğer heykellerle birleştirilemez.

Tamamlanan başyapıt sayısı: 3

Oymacılık uzmanlığı orta düzey 9. seviyeye yükseldi. Bu daha ayrıntılı ve çarpıcı çalışmalar yapmana izin verir.

El becerisi yeteneği orta düzey 10. seviyeye ulaştı ve ileri düzey 1. seviyeye dönüştü.

El aletlerini kullanırken bonus ve tüm silahlarda ilave hasar kazanacaksın.
Üretimle ilgili bazı yetenekleri öğrenebilirsin.
Silahsız dövüş becerisi mesleğinden bağımsız olarak öğrenilebilir.

Yeni beceri: Aklın Eli

Şöhret 630 yükseldi.
Sanat 16 yükseldi.
Sabır 12 yükseldi.
Dayanıklılık 6 yükseldi.

Aslan Doğu'nun harikaları listesine eklendi.

Aslan'ın sahibi Weed'dir. Eğer Aslan'a hayat verilirse Weed'e karşı yüksek sadakatle doğacak.

Bir başyapıt tamamladın. Tüm statlar 1 yükseldi.

Yeni Ünvan! Bir ünvan kazandınız: Sıradışı Hünere Sahip Sanatçı.

El becerisi ileri düzeye ulaştığından verildi.
Yüksek hünerlilik dolayısıyla için verilen onurlu ünvan.
Yalnızca en iyi sanatçıya verilir.
--------------------------------------------------

Aslanın yüzüne sarılan Weed kahkahalarla gülüyordu.

"Ahahahaha!" Çürümüş gülüşü harika bir tanesiyle yer değiştirmişti. Sıradan insanlar uzmanlığında ileri seviyeye ulaşan ilk insanı takdir ederlerdi! Ama bu sefer söz konusu olan yetenek el becerisiydi. Sıradan insanların kavrayamayacağı karışıklıktaki fevkalade el hareketleri!

'Nihayet ileri düzeye ulaştım!'

Aklın Eli becerisi. İleri düzey el becerisiyle geldiğinde sıra dışı bir yetenek olmalıydı.

Yeni yeteneğini kotrol etti.
"Kontrol et, Aklın Eli!"

--------
Aklın Eli:

Efsanevi düzeye yakın çevikliğe sahip olduğundan, aklını kullanarak üçüncü bir el çağırabilirsin. Üçüncü eli kullanarak nesneleri işlemek, hatta canavarlara saldırmak için bile kullanılabilir.

Ancak üçüncü elinin becerileri kullanması mümkün değil.

Mana tüketimi saniye başı: 2
-------------

Küçük bir bedel karşılığında üçüncü bir el oluşturabilirdi. Ayrıca bu el oyma bıçağı veya başka bir alet taşıyabilirdi. Küçük heykellerle uğraşırken bu beceri işine yarayabilirdi. Ama savaşlarda yeteneklerini çalıştırmak için kullanamazdı.

'Nasıl kullandığıma bağlı olarak işe yarar bir yeteneğe dönüşebilir.'

Usta bir oymacı olmak için, birçok meydan okumadan galip gelmeli ve çok sayıda zorluğu aşmalıydı. Başka bir başyapıt yapmak statlarını inanılmaz seviyede yükselttiğinden Weed'e tarifi güç bir zevk vermişti.

Oymacılar güçlenmek için heykellerinden gelen bonusları topluyorlardı. Ama başyapıtlar tek seferde büyük artışlar sağlıyordu. Ama çok nadir başarıldıklarından kayda değer ilerlemeler getirmiyorlardı.

Bir başyapıt yaratmak, sabır, dayanıklılık ve sanat statlarını da artırıyordu. Savaşlarda hayatta kalmaya ve yeni sanatsal işler yapmaya yarasalarda, iş dövüşe geldiği zaman güç, çeviklik, bilgelik ve zeka kadar işe yaramıyorlardı.

Bu statlar sadece 1'er artıyordu. Bu yüzden sanat eseri ne kadar harika olursa olsun güçlenme anlamında pek katkısı yoktu.

***

Weed ipte asılı dururken, heykelin temelinde büyük bir kalabalık vardı.

Doğal kayalardan heykeller oymak çok zordu!

İzleyenlerin çoğu, Weed'i orada günlerce yiyip içmeden asılı heykelle uğraşır halde endişelenmiş ve ürkmüştü.

Devasa bir kayaydı, Bu yüzden ilk gün kayda değer bir değişiklik olmamıştı.

Ama heykel şekillendikçe korkuları yavaşça heyecana dönüştü. Nihayet Aslan heykeli bitmiş etrafa ihtişamını saçıyordu.

Devasa ve güçlü! Rosenheim Kralı'nın bir kayada şekil bulmuş hali!
"Dayanıklılığım yükseldi."
"Canım..."
"Herkes statlarınızı kontrol edin!"

Stat pencerelerini açan oyuncular şok içinde bakakalıyorlardı. Şimdiye kadar statların yalnızca eşyalarla veya büyücü, rahip veya ozanlardan alınan güçlendirmelerle artabildiğini sanıyorlardı.

Şimdi heykellerin de statlarını artırabileceğini öğrenmişlerdi. Bazıları heykellerin etkilerinden haberdardı ama Aslan heykelinin etkisiyle büyük miktarlardaki yükseliş onları da şaşırtmıştı.

"Tüm stat değerleri arttı..."
"Büyü savunması bile!"
"Bir gün! Etkileri bir gün boyunca devam ediyor! Bence artık tüm gruplar avlanmadan önce buraya uğrayacak."
"Hmm... Oymacılık mesleği işe yarar bir şeye benziyor."
(DN: Weed'in yerinde olsam kraldan mezara yakın bir yer isterdim. İnsanlar buraya sürekli akar. Royal Road'un İstiklal'i gibi bir şey olacak bence düşünsenize orada bir şey satma imtiyazını kraldan aldığınızı. Başına da Mapan'ı oturt. Torunların bile rahat eder. :D )

Aslan heykelini gören insanlar, oymacılık hakkındaki fikirlerini değiştirmeye başladılar.

"Birkaç oymacıyı arkadaş edinmeliyim!'

Kimse oymacılık mesleğini yapmayı istemiyordu. Ama böyle bir şeyi görünce oymacıları küçümseyemiyordu.

O sırada oymacılık mesleği ne kadar büyüleyici gözükürse gözüksün, kimsenin gereken eforu göstermeye cüreti yoktu. Bu mesleği zaten yapan biriyle arkadaş olmak daha mantıklıydı.
(DN: Herkes Weed olamaz arkadaşlar boşa hevesleniyorsunuz :))

Yeni bilgiler çıkmaya devam etti.

"Aslanın Kükremesi! Dövüş ruhunu büyük miktarda artırdığını söylüyor."
"Dövüş ruhu ne işe yarıyor ki..."
"Bilmiyor musun? Seviye farkı arttıkça düşük seviyeli düşmanlarının skilleri zayıflar. Ama dövüş ruhu yüksek seviyeli düşmanlara karşı skillerinin zayıflamasını engeller."

İnsanların gruplar kurmasının temel nedeni, tek başına avlayamadıkları canavarlarla başa çıkmaktır. Bu tür grupların başarısızlıkları genellikle dövüş ruhunun düşük olmasından dolayıdır. Ama yüksek olsa bile tek başına zaferi garantileyemez.

Genellikle düşük seviyeli oyuncular kasılmak için grup kurarlar. Ama heykelin verdiği bonus oyuncuların güçlü canavarlarla daha rahat savaşmasını sağlıyordu.

Kalabalık stat artışı hakkında mırıldanırken, Loncaların mesaj panoları da Oymacılık mesleği hakkında konuşan insanlarla dolmuştu.

-Lonca Lideri, acayip bir meslek buldum...
-Oymacılık sandığımız kadar işe yaramaz bir meslek değilmiş.

Tüm loncalar, oymacıyı davet etmek için plan yapıyorlardı. O sırada heykelin üstünde iple asılı duran Weed duygu patlaması yaşıyordu.

Orta düzey 9. seviye oymacılık! İleri düzey el becerisi!

'Sıradışı Hünere Sahip Sanatçı' durup dururken verilmemişti. Oyun normalde şu görevi tamamlayan kimse veya şu canavarı öldüren kimse gibi ünvanlar verirdi.

Ama söz konusu el becerisi olunca ünvanlar kendine hastı. En önemli ünvan sadece kıtadaki en iyi sanatçı tarafında elde edilebilirdi. Belli bir üretim becerisinde ileri düzeye ulaşan ilk kişi!

El becerisinde ileri düzeye ulaşan ilk oyuncu olmak, Weed Efsanesi'nin bir kilometre taşı sayılabilirdi.

***

Pale arkadaşlarını selamlayıp Maylon'u tanıttı.

"Merhaba. Adım Maylon. Bir kolcu ve Pale'ın kız arkadaşıyım."
"Tanıştığıma memnun oldum."

Surka, Irene ve Romuna onu sıcak gülümsemelerle karşıladılar.

Aşık bir adam rakiplerine karşı galip geldiğinde kendinden emin ve rahat gözükür. Romuna ondaki bu değişimi fark eden ilk kişiydi ve ne söyleyeceklerini tahmin etmişti.

"Birbirimizi tanıyalı fazla zaman olmadı, ama birbirimizi seviyoruz."
"Pale ile tanıştığım için çok mutluyum."

Birbirlerine göz ucuyla bakarken söylediler. İki aşık arasındaki sözsüz iletişim...

Surka aniden Maylon'un yüzüne yakından bakarak söyledi:

"Oh! Siman oldukça tanıdık geliyor, seni daha önce gördüm mü?"
"Düşününce bana da tanıdık geliyorsun..."
"Evet seni daha önce çok kez gördüm... yüzün biraz daha farklıydı sanki."

Irene ve Romuna da Maylon'a dik dik bakmaya başladılar. Onunla oyunda ilk kez karşılaştıklarına emindiler. Ama yüzü oldukça tanıdıktı.

Pale da merak etmeye başladı.
"Dürüst olmak gerekirse seni daha önce başka bir yerde gördüğüme eminim."

Maylon daha fazla dayanamayıp itiraf etmek zorunda kaldı.

"Royal Road ile ilgili programları izliyor musunuz?"
"Eh?Oh! şimdi düşününce..."
"Evet doğru, ben Shin Hye Min'"

Bunu öğrendiklerinde şaşkınlıklarını saklayamadılar.

"Üzgünüm, saklamaya çalışmıyordum, ama canını sıkmak istemedim. Önyargıyla yaklaşmanı istememiştim."

Maylon açıklamaya çalışıyordu ama kimse söylediklerine dikkat etmiyordu.

"Royal Road'un en popüler şovlarından birinin sunucusuyla tanışmak inanılmaz!"
"Program yapımcılarının oyun oynayacak zamanı olduğunu sanmazdım."
"Ama ekranda yüzün daha değişik gözüküyor."
"Evet. Bende ilk seferde tanıyamadım."
"Aptal, televizyonda tonla makyaj yapıyorlar."
"Ah, anlıyorum, ama hala sevimlisim, Unni!"
"Te. teşekkürler."

Program sunucusuyla şovmenler biraz farklıydı. Yayın istasyonlarında sunuculuk yapmak da buna benzer bir konsepte sahipti.

"Söylesene, herkesin bilmediği gizli bilgileri felan iş sırasında öğrenebiliyor musunuz?"
"Şey bazen, ben sadece sunucuyum, o yüzden bildiklerimiz arasında çok bi fark yok."
"Şirketin sana ekipman sağlıyor mu?"
"Nadiren, ama bazen veriyorlar."
"Wow! Kıskandım. Peki Pale'ın nesini sevdin?"
"Tanıştığımız sırada onun benim adamım olduğunu fark ettim.."

Romuna aniden sordu:

"Ama bir televizyon sunucusunun böyle oyunlar oynamasında bir sorun yok mu?"
"Aslında, bilgi toplayabilmek için ben de oynamalıyım..."
"Bilgi... piramitlerle ilgili mi? Eğer istersen Weed'den özel bir röportaj için ricada bulunabiliriz. İsteyelim mi?"
"Hayır, teşekkürler ama reddetmem gerek."

Maylon parlakça gülümsedi:

"Pale'a bir şeyler elde etmek için yaklaşmadım."
"Maylon, sen..."

Maylon'un sözleri ve gülümsemesi Pale'ın ruhuna dokunmuştu.

"Bana öyle bakma. Bu doğal bir şey. Olay iş konuşmaya gelince, Weed'le röportaj yapmayı isterim ama, bu onun gücüne gidebilir."

"..."

'Bu kesinlikle gerçekleşecek bir şey değil.'
'Weed'i tanımıyor bile.'

***

Son zamanlarda çok sayıda loncanın temsilcileri Weed'le tanışmak için inşaat alanına geliyorlardı.

İlk başta loncalara katılmanın avantajı hakkında böbürleniyor, Weed'i loncalarına davet ediyorlardı.

"Rosenheim'daki en büyük lonca biziz. Bu krallıkta bizden daha güçlü ve etkili bir lonca yok. Bize katılırsan pişman olmazsın."

"Heykellerini makul fiyatlara almakla kalmayacağız, sana günlük bir ücret ödeyeceğiz. Ve eğer avlanmaya gitmek istersen, ekipman sağlayıp sana bir grup ayarlayacağız."

Temsilcilerin hepsi Weed'e üstten bakıyorlardı. Çabucak 200 olmasını sağlamak gibi çeşitli şeyler vaad etmişlerdi. Sanatçıların düşük seviyeli olduklarını varsayıyorlardı.

Ama Weed sıradan bir artıst değildi. O çoktan diğer üretim sınıflarındakilerden üst seviyelerdeydi. Hatta tüm bu tekliflerde Weed faydadan çok zarar görmüştü.

Loncalar heykellerinin tüm haklarına sahip olmak istiyorlardı. Ve avlanmak için verdikleri ekipmanları sonrasında geri alacaklardı. Eğer kabul edip bazı değerli eşyalar alsaydı, bu ona daha çok sorun çıkarırdı. Weed sadece tehlikeli yerlerde avlanırdı. Her savaş ölüm kalım savaşıydı ve ödünç aldığı itemleri kaybetme riskini alamazdı.

Weed'in tarzı çabuk seviye atlamak ve elde ettiği değerli eşyaları satmaktı. Loncalar bu konuda ona ayak bağı olurlardı.

"Üzgünüm ama teklifinizi kabul edemem." Weed tüm teklifleri reddetmişti.

Teklifler iyileştikçe kısıtlamalar daha da artıyordu. Bir avlanma grubuna girebilmek için sürekli heykeller yapmak...

Asla! İleride daha meşhur olup eserlerini daha büyük meblalara satabilirdi.

Tüm teklifleri reddedilen loncalar sonunda pes edip geri çekildiler.

'Her neyse, o sadece bir oymacı. Hem daha fazla heykel daha fazla bonus getirmiyor.'

'Bir heykel yeterli değil mi?'

'Bu büyük bir heykel ve onun tamamen sana ait olduğunu iddia edemezsin. Ve iyi etkileri olan diğer heykeller de bu kadar büyük olmalı değil mi? Onları taşımak sorun olurdu.'

'Etkileri sadece bir gün sürüyor. Heykele bakmak için her gün loncaya dönemeyiz zaten.'

Oymacılık mesleğini biraz anlayınca Weed'in kararını kabullenmeye karar verdiler. Weed gibi oyuncular sürekli hareket halinde olmalı ve kıtanın dört bir yanında çeşitli eserler ortaya koymalıydı. Diğer üretim mesleklerindekiler gibi bir yere kapanıp sürekli yeni şeyler üretmeleri mümkün değildi.

Aslan heykelini bitiren Weed piramit üzerinde çalışmaya devam etti. Çoğu şey tamamlanmış olsa da hala bitmekten uzaktı.


Piramit yükseldikçe, taşları yerlerine koymak çok zor bir iş haline gelmişti. Toprak ve kumdan devasa rampalar yapmışlar, çok sayıda oyuncu dev taş bloklarını yavaşça piramitin tepesine taşıyorlardı.

(DN: Çeviren Şamil Çevik'e çok teşekkür ediyorum. Bu bölüm Word'de 14 sayfaydı. Lms düzenlemek bir zevk. Yorumlarınızı bekliyoruz arkadaşlar. Pamuk eller cebe :D)


Yorum Yap "Lms 5.2 Piramitler ve Kral'ın Onuru"